| معارف شماره67: سیـمای خدا درآسمانها |
|
|
| پنجشنبه، 3 آذر ماه ، 1390 |
 نویسنده: معصومه ملکی غفاری
عید غدیر از بزرگترین اعیاد تاریخ است. در این روز فرخنده، خداوند نعمت خویش را بر مسلمانان تمام کرد و ارکان دین را محکم ساخت، نبوت را به امامت پیوند داد و تشنگان وادی معرفت را به خم گوارای ولایت راهنمایی فرمود و با معرفی رهبر آینده مسلمانان، فرزند کعبه را بر قله امامت استوار نمود. در واقعه غدیر، حضرت محمد(ص) به فرمان خداوند دستان مبارک مهتاب پرفروغ آسمان ولایت را برافراشت و فرمود: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه اللهم وال من والاه وعاد من عاداه؛(1) ای مردم! هر کس من مولای اویم، علی مولای او است. خداوندا! کسانی را که علی را دوست دارند، دوست بدار و کسانی که او را دشمن دارند، دشمن دار!»
این حادثه عظیم را هزاران نفر شاهد بودند؛ اما چندی نگذشت که بیشتر آنان این بیعت آسمانی را فراموش کردند؛ آنچنان که گویی چنین حادثهای رخ نداده است. دیری نپایید که سیل خروشان کینه و حسد بر قلب مردم سرازیر گشت و بنای سست عقیده و ایمانشان را ویران کرد. بهراستی دشمنی نیز همانند دوستی چشم را کور و گوش را کر میکند؛ اما افسوس که مردم رهآورد بزرگ بعثت را انکار کرده، به بدعتها روی آوردند. سران سقیفه، آرزوها و هوسهای خود را تحقق بخشیده، از یاد مرگ و قیامت غافل ماندند و امام علی(ع) را تنها گذاشتند.
اهمیت غدیر به دلیل اصل ولایت است که ثبات و بقاء دین متوقف بر آن است. در این باره از امام محمدباقر(ع) نقل است که فرمودند: «پایههای اسلام بر پنج چیز استوار است: 1. نماز؛ 2. روزه؛ 3. زکات؛ 4. حج؛ 5. ولایت، و به چیزی مانند ولایت ندا زده نشده است. مردم چهارتای آن را گرفتند و پنجمی را رها کردند.»(2)
ائمه هدی(ع) نیز در طول حیاط خود پیوسته در این راه مجاهده نمودهاند که حقیقت ولایت را زنده نگاه دارند و این نهالی را که به نام انسان در خضرای دین غرس شده، با آب گوارا و حیاط بخش ولایت سرسبز و نیرومند سازند؛ زیرا که «آخرین فریضه الهی ولایت است و پس از آن فریضهای نازل نشده است.»(3) پس به راستی دین بدون ولایت کالبدی بیجان است؛ لذا برای دوری جستن از ضلالت و مغضوبیت، باید به ریسمان ولایت متمسّک شد.
در غدیر، اسلام کامل گشت و خداوند نبوت محمد بن عبدالله(ص) را به ولایت علی بن ابی طالب(ع) زینت بخشید. امام علی(ع) تنها فردی بود که میتوانست بار این امانت الهی را بر دوش کشد؛ چرا که پرورش یافته دامان رسول خدا(ص) و نخستین شخصی بود که اسلام آورد. او یگانه مولود کعبه بود که در شب معراج پیامبر(ص) در اعلی علیین با وی سخن گفت و در آشکارا و نهان، از جان رسول الله(ص) محافظت نمود. علی(ع) بسان مهتاب پرفروغی است که از انوار حیاتبخش خورشید اسلام روح گرفته و در آسمان میدرخشد. وی باب معرفت الهی، حی قیوم، شیر خدا و مظهر فتوّت و جوانمردی بود. «نقطه باء بسم الله»(4)، «سیمای خداوند متعال در آسمانها»(5)، «تقسیم کننده بهشت و دوزخ»(6) و «زبان گویای خداوند»(7) از جمله توصیفاتی است که برای آن حضرت ذکر شده است.
اینک در عصر غیبت امام زمان(ع)، این انسان کامل است که خداوند ردای ولایت را برقامت او پوشانیده و مشعل هدایت را به دستان او سپرده است. اگر خداوند زمین را خالی از حجت میگذاشت، قافلهای که هدفش تنها رسیدن به معشوق حقیقی بود تا ابد در بیراهه میماند و راه رستگاری و فرزانگی را نمییافت؛ لذا در این برهه از زمان و در این دنیای تاریک و ظلمانی که اولیای شیطان هر لحظه در کمین نشستهاند تا انسانها را به دام دنیا طلبی و بی عفتی گرفتار سازند و آیینه فطرت را مکدّر نمایند، بر ما فرض است که با اقتدا به اولیای هدایت به عروه الوثقای ولایت تمسک جسته و وجود خویش را از شمیم معارف و حقایق رحمانی معطر سازیم.
پینوشتها:
1. چهل حدیث غدیر، ص 14؛ 2. اصول کافی، ج 3، ص 30؛ 3. بحار الأنوار، ج 37، ص 112؛ 4. چهل حدیث غدیر، ص14؛ 5. مشارق انوار الیقین فی اسرار امیر المؤمنین، صص 28-27؛ 6. الفضائل، ص 83؛ 7. بصائر الدرجات، ص 415، ج 2.
کلمات کليدي : معصومه ملکی غفاری سیـمای خدا درآسمانها چهل حدیث غدیر مشارق انوار الیقین فی اسرار امیر المؤمنین |
